Een beetje thuiskomen…..

Mensen die geadopteerd zijn kunnen het heel prettig vinden om andere geadopteerden te ontmoeten in een groep. Toch is er vaak enige aarzeling om de stap te zetten om met een dergelijke groep te beginnen. Men weet bijvoorbeeld niet wat men kan verwachten van zo’n groep, wat voor type mensen er in de groep zullen zitten en of het niet lastig is om je verhaal aan anderen te vertellen. Verschillende redenen om misschien niet aan de groep te beginnen.

 

Myra en ik denken nog wel vaak aan onze laatste groep die wij begeleid hebben. Acht volwassen geadopteerden die zich aanmeldden om deel te nemen aan de geadopteerden groep. Acht verschillende mensen met ieder hun levensverhaal. Mensen uit Bangladesh, Sri Lanka, Costa Rica, Colombia, Nederland en Ethiopië, een zeer gemêleerd gezelschap.

 

Natuurlijk was de eerste bijeenkomst heel spannend voor iedereen, acht mensen die elkaar niet kenden en ineens tot elkaar ‘ veroordeeld’ waren. Maar de koud water vrees verdween vrij snel, omdat men ook nieuwsgierig was naar elkaars verhaal, men begon te praten en kon eigenlijk ook niet meer op houden met praten. Zo prettig was het om soortgelijke ervaringen van een ander persoon te horen. Het streven van ons was om bij elke bijeenkomst een thema te behandelen, maar omdat de mensen het heel fijn vonden om met elkaar in gesprek te gaan, besloten wij om veel ruimte te besteden aan het delen van ervaringen. Na afloop gaven de mensen aan om het als een opluchting te ervaren om begrepen te worden door anderen, om niets uit te hoeven leggen over hoe alleen en onbegrepen je je soms kan voelen. Erkenning en herkenning is de rode draad bij deze groepsbijeenkomsten. Zoals één groepslid het benoemde, een beetje thuiskomen….

 

Aan de hand van thema’s zoals identiteit, hechting, loyaliteit, adoptieouders, je wens om op zoek te gaan naar biologische ouders en nog andere thema’s hebben wij acht groepsbijeenkomsten gevuld. De groepsleden gaven bij de laatste bijeenkomst aan het verrijkend te hebben gevonden om deel te nemen aan de groep en regelmatig over dingen te praten waar vaak in de vriendengroep of bij familie geen ruimte voor leek te zijn.

 

De vraag aan ons of wij niet door wilden gaan met deze groep. Wij wilden mee gaan in de wens van de groepsleden en besloten er een doorlopende groep van te maken. Eén maal in drie weken kwamen de mensen bijeen, de groep heeft nog ruim 1,5 jaar geduurd waarbij er eens keer per 3 maanden nieuwe mensen konden instromen. Met gemengde gevoelens namen de mensen daarna afscheid van elkaar.

 

Wij kijken terug naar deze waardevolle ervaringen met de groep en wat een enorme meerwaarde het kan hebben voor geadopteerde mensen om elkaar te ontmoeten. Dit geeft ons inspiratie om weer twee nieuwe groepen te starten; één voor jong geadopteerden en één voor volwassen geadopteerden.